Şihanlioxlî ji partîya DYP û serokê eşîreke Kurd bû û yê ku lêdan jî mebûsên Partîya MHP’ê bûn. Xuya ye xû û ehlaqê MHP’yîyan ne guharîye. Ew ji cisnê gur hatine û gur jî bi hêsanî kedî nabe..

Tiştê ku Serokwezîr Ecevît di derheqa vê şer û pevçûnê da got jî gelek balkêş bû. Eco dibêje: “Salona teze ji bo şer gelek misaîd e!” Ango gor wî gunekarî ne yê mebûsan e, lê yê salonê ye..

Lê belê, dema mebûs şer bikin rebenê salonê çi bike! Herkes jî zane ku li herderê vî welatî şer û pevçûn e. Li kûçe û kolanan, li zanîngehan, li meydanên sporê, li dadgexanan, heya li mizgeftan… Ev millet ji xwe ta ji berê da ji şer û berberîyê gelek hez dike. Xûyê dewleta Tirk e, dil dike hemû pirsên xwe bi darê zorê çareser bike û di van 30-40 salên dawî da çoyê zorê ewqas bi kar anî ku şerrûdî li welat gelek xurt bû, bû kar û jîyana rojane. Di welatekî han da “wekîlên millet” jî bê şer nasekinin. Çi ferqê wan ji vê civata şerxwaz heye? 

Lê ji gotinên Eco jî balkêştir, gotinên hin mebûsan e. Gor wan, sedemê şer kursîyên sor in ku ew li ser rûdinin, ev kursî wan sergerm dikin, dibin sedemê êrîşê!..

We dît?.. Me digot ev mirov ji cisnê gur hatine, lê xuya ye hinek ji wan ji cisnê boxe ne!..

Serokwezîr Eco her usa jî dibêje: "Salên berê adet bû, mebûs bi sîlehên xwe dihatin salonê. Midetekî vir da me digot herhal êdî nayên. Lê xuya ye ev adet ne guharîye. Hevalên min jî, bo ku tiştek neyê serê min, ketibûne derdê parastina min…”

De keremkin! Ecoyê ku êdî nikare li ser pîyan bisekine, ketîye derdê canê xwe.. Hevalên wî jî.. Gelo can li Eco maye ku, xelk êrîşî wî bike?..

Belê, xwendevanên delal, li parlamena Tirkîyê (ger meriv bikare bêje parlamen!) rewş usa ye. Hinek ji sebebê şer û pevçûnên wan ev in… Li vê “meclîsa mezin” û him jî “bilind” kar bi vî awayî dimeşin… Raya we çi ye? Sedemê şerên Parlamena Tirkîyê ji genên wan ên guritîyê ye, yan rengê sor yê kursîyên ji postê ceylanê ye, yan jî qisûrên salonê yên
avadanîyê ye?.. Raya xwe ji me ra binivîsin. Dibe ku hûn sebebên hîn makultir, yan jî  ecêbtir nîşandin… 
 

Ji ber ku ev hersê reng (kesk û sor û zer) rengên ala Kurdî ne. Ev al hîn li tu derê dinyayê bi şiklekî resmî naheje. Lê bila be! Dîsa jî ew dikare şovîn û kevneperestên Tirk dîn bike. Ji ber ku ev reng di nav Kurdan da jîndar in, xelk wan bi kar tîne, ew êdî bûne nîşana berxwedanê û azadîyê.

Di salên borî da jî ev reng bûn sedemê gelek pirs û serêşîyan. Bi taybetî di dema Newrozê da polêz û cendirmeyên Tirk bi dû van rengan diket, tiştên ecêb dikir, da ku welat û millet ji şerê wan biparêze. Çend sal berê ecêb anîne serê Leyla Zana, ku bendek ji van rengan li porê xwe girêdabû. Heya acizîya wan ji van rengan giha wê derecê ku li Dîyarbekrê rengên lampên trafîkê guhartin!

Bi rastî jî gelo, ev rengên trafîkê –kesk û sor û zer- kîngê û kê danîye? Nebe ku ew dijminekî Tirkan be?.. Divê meriv bipirse, lê bikole…

Tê bîra we, carekê jî li dema seredana wezîrê derva yê welatekî Efrîka, ger şaş nebim yê Etopya, skandaleke han çêbûbû. Polêzê Enqerê ala ser otoya wezîr daxistibû, ji ber ku kesk û sor û zer bû! Gotibûn ev ala PKK’ê ye! Xuya ye rengê ala wan jî wek ya Kurdan bûye.. Ma polêzê Tirk ji ku bizane?.

Di rûbarî van rengan da li Tirkîyê gelek kes bi cinan ketine. Çend roj berê bûyereke teze qewimî, ev reng dîsa bûn sedemê skandalekî mezin.

Di destpêka meha Sibatê da heyeteke ji Parlamena Elman hatibû Tirkîyê. Heyet kîngê li parlamena Tirkîyê bi heyeta Tirk ra rûnişt, gulîyê jineke Elman ku bi kesk û sor û zer hatibû hunandin, serokê heyeta Tirk, Hasan Gulay aciz kir. (Herhal hinekan di vî warî da bala wî kişandibûn..) Gulay endamekî partîya Ecevît, ango ji DSP’ê bû. Wî jî wek serokê xwe qeremanî kir û got: “Ev bendê ku we bi porê xwe va girêdaye, rengên PKK’ê ne û me di şerê dijî terora PKK da 30 hezar qurban daye. Em van rengan di bin banê Parlamena Tirk da qebûl nakin, divê hûn wê derînin!.”

Navê jinika parlamenter Angelîka Beer bû. Angelîkê got: "Tu eleqê min bi PKK û terorê tune. Lê ev bend yadîgarê naseke min e ku li Kurdistana Başûr jîyana xwe winda kirîye.
Ez wê heft sal e ku li porê xwe girê didim, ev karê min e û kesekî din eleqeder nake…” 

Lê Hasan Gulay bi van gotinan nerm nebû. Angelîkê jî bend dernexist. Hingê Gulay got: "Ev civîn çênabe!" Bi vî awayî heyeta Elman rabû. Wê êvarê herdu alîyan divîya bû bi hevra xwarinekê bxwin, lê ew jî ma…

We dît, ev rengên hanê şovîn û zordestên Tirk dikin çi halî, çawa wan rezîl û kepaze dikin. Di rûbarî qira Ermenîyan da bi Fransê ra, di rûbarî pirsa Kurd da bi Elmanyê ra pêvendîyên xwe xirab dikin. Roj tune ku Tirk şerê yekî nekin. Tim di tirsê da, di şikê da ne.

Gelo, ew çima ji van rengan ra dibêjin "ala PKK"?. Sebebê vê bo hinekan ji kerî, bo hinekan ji rovîtî ye. Ala PKK’ê sor e û piçek jî –li dor stêrê- zer e. Di ala PKK’ê da kesk tune. Ev hersê reng -kesk û sor û zer- yên ala Kurdî ne. Heya hevalbendên PKK’ê bi xwe, ji ber ku ji xwe pêve tiştekî nas nakin, û dîrokê bi xwe didin destpêkirin, heya siddetekî berê wan jî bo vê alê digotin "ala KOMKAR"…

Ji bo berpirsîyarên dewleta Tirk ji xwe pirsa Kurd tune, pirsa PKK heye, ala Kurd tune, ala PKK heye… Wan bi van derewan bi salan xwe xapandin û xwestin xelkê jî bixapînin. Bila usa be, dibe ku ew xêra van derewan bibînin..

Lê tiştekî din heye, xetereke gelek mezin, ji bo wan.. Me got bi xêra xwe bînin bîra wan.. Gelo ew Galatasaray, taxima wan ê bi nav û deng ku rengê xwe sor û zer e, dema derdikeve meydana çîmanî çi dibe? Kesk û sor û zer!..

Gelo hayê wan ji vî tiştî tune? Gelo polêz û cendirmên vî welatî, ev Hesen Gulay, ev şêr û şabanên xilaskar di xewê da ne?!. 
 

“Ger leşkerê Tirk di ser me da bê, heqê me ye ku ber xwe bidin. Ger li Başûr şer derkeve, ewê derbazî Tirkîyê be..."

Çolajan dibêje: "Çawa dibe ku Elmanya, him dibêje ez dostê Tirkîyê me û him jî rê dide rojnameyeke han ku li Elmanya bi serbestî derkeve?." 

Gelo hayê Çolajan ji azadîya çapemenî tune? Ew ji Tirkîyê pêve dinyê nasnake, nizane ku li welatên medenî sînorên azadîya çapemenî çiqas fireh in?.. Çawa nizane, ji min û te baştir dizane. Lê Çolajan li nezanînê tê, rastîyê çepeçûlkî dike. Amanca wî xelkê bixapîne, dijî Yekitîya Ewrûpa derxe. 

Lê Çolajan çima napirse û nabêje, ev beyana Apo çawa usa ji İmralîyê derdikeve û bi serbestî belav dibe? Apo li cizîra İmralî di destê Tirkan da girtîye, ger ew nexwazin û rê nedin heya çivîkek jî nikare li wir bihêwire û bifire…

Mesaja Apo bi rastî jî gelek balkêş e. Ew ji rêxistina xwe ra dibêje: “Ger leşkerê Tirk di ser we da hat, heqê we ye ku şer bikin. Ger li Başûr şer çêbû, şer derbazî Tirkîyê bikin…”

Ocalan roja ku ketîye destê dewleta Tirk vir da, tu car behsa şer ne kir, tim got me êdî dev ji şerê çekdarî berda, em şerê Tirkîyê nakin, emê karê xwe bi rê-olaxên sîyasî bi rêva bibin. Heya hertiştê Tirkan –dewleta unîter, kemalîzm û hwd- qebûl kir. Gelo nuha çi bû ku Ocalan usa dibêje?. 

Em bêjin wî got, çawa dewleta Tirk îznê dide ku ev mesaj belav be û bigihê hevalên wî? Çolajan jî helbet li ser vê ecêbê difikire û dibêje. “Ez ji karê rêvebirên İmralîyê tiştekî fêm nakim!..”

Çima fêm nakî heyran, divê tu baş fêm bikî! Tu dev ji rojnameya ku li Elmanyê derdikeve berde, tu vê yekê fêm bike! Ev yek bi destûr û daxwaza İmralîyê û Enqerê dibe. Serda jî, ew mesaj di mitbaxa fermandarîya eskerî da çêdibin.. Axaftinên ku Ocalan bi awûqatên xwe ra bike, berî hevdîtina wan tê amadekirin. Ocalan wan ji awûqatan ra dibêje. “Notên hevdîtinê” têne nivîsandin, berê bi rîya berpirsîyarên girtîxanê digihên destê pisporên dewletê, ew lê dinêrin, ji hin parzûnan derbaz dikin û tiştê ku zirara xwe tune lê feyda xwe heye, bi rîya dozger didine destê awûqatan. Ew jî digihînin hevalan! 

Gelo em van tiştan ji ku dizanin? Ma kî nizane! Ev tiştê ku em dibêjin heya di wan notên hevdîtinê da hene ku di weşanên PKK’ê da û di rûpelên înternetê da cî digrin. Carekê dozger ne xwestibû van notan bide awûqatan. Gotibû “ew mesajên sîyasî ne.” Lê herhal di jor da emir hat û dîsa da. Kîngê Awûqatan evtişt ji Apo ra neqil kirin, Apo usa got:
“Bêjin ku evtişt bi daxwaza jorê dibe! Ji min dixwazin ku ez piçek li HADEP’ê û li hevalan şîretan bikim, da ku şaşîyan nekin…” 

Belê, usa ne! Hûn jî dibînin ku tiştê ku Ocalan dibêje û dike ne dijî mafên dewleta Tirk e, ne bê usûlî ye. Ew hemû jî gor dil û daxwazên Enqerê ne.. Da ku HADEP û PKK şaşîyan nekin, baqil bin… 

Ma hayê Çolajan ji van tiştan tune? Ew Çolajanê ku hayê xwe ji Ozgur Polîtîka û nivîs û mesajên ku li wir derdikevin heye, şik tune hayê wî ji zêde tiştan jî heye. Heya ji tiştê ku em pê nizanin û “li pişt derîyên girtî” çêdibin…

Lê kesên wek Çolajan ra meriv çi bêje vala ye. Ew wek saeteke sazkirî karê xwe dikin. Karê wan jî xizmeta dewletê ye. Ew rojnamevanên “memetçîk” in, esker in. Hebûna wan û debara wan ji wê ye. Ew ne ku tenê lîstik û curmên dewleta xwe vedişêrin, her usa jî dixwazin Ewrûpê jî bikin şirîkê van lîstik û curman.

Helbet mesaja Apo bi xwe jî gelek balkêş e.

Gelo çi feyda dewleta Tirk heye ku vê mesajê belav bike? Bi raya me feyde ev e: Dewleta Tirk dixwaze PKK’ê berde ser Kurdên Başûr. Helbet, ne cara pêşîn e ku usa dike. Her usa, ji Kurdên Başûr jî dixwaze û zorê li wan dike ku şerê PKK’ê bikin. Bi vî awayî dixwaze bi
 kevirekî li du çûkan xe, Kurdan bi destê Kurdan bide qirkirin. Dewleta Tirk bi vî awayî him rewşa başûr xirab dike, nahêle ku ev parçê Kurdistanê di warê aborî û civakî da xurt be, sazîyên netewî cîyê xwe bigrin, him jî mane û firsend dibîne ku têkilî karê wan be, tesîra xwe li ser Başûr zêde bike. Her usa jî hêza PKK’ê li wir bi temamî winda bike.

Heya meriv dikare bêje ku Dewleta Tirk bi vê sîyasetê dixwaze li sê çivîkan xe. Her usa jî vegere ji xelkê Tirkîyê û dinyayê ra usa bêje:

“Ma hûn nabînin, Apo di beyanên xwe ya li ser aşitî û demokratîyê, li ser daxwaza kar û xebata sîyasî ne rast e. Ew îro jî hazirî dike ku şerê me bike. Ango teror xilas nebûye, xeter berdewam e. Divê em tevdîrê ji dest bernedin. Ne dora mafên mirovî û demokrasîyê ye. Têlevîzyona Kurdî û mektebên Kurdî tucar nabin!.."

Ango ev mesaj bi destê hêzên kevneperest bi vî awayî bi kar tên. Ew kesên ku dixwazin pêşî li guhartinê bigrin, rê nedin reforman, bona vê yekê heya carina dijî hukumetê serî hildidin –wek esker û polêz- ji bo ku berdewamîya terorê ra bibe delîl, curmkarî dikin –wek kuştina Midûrê Emnîyetê ya Dîyarbekrê- ma nikarin vî tiştî bikin?. Wan ji nuha va dest pê kirin û propagandeyeke xurt bi rêva dibin.

Ew M. Alî Kişlalî, yek ji berdevikên eskerîyê di çapemenîya Tirk da, li ser gotina Osman Ocalan, ku gotibû “em dikarin cardin dest bi şerê çekdarî bikin,” sernivîsa xwe danîye “Xizmeta PKK…” Di nivîsa xwe da jî tiştê ku dibêje bi xulase ev e: “Me digot xetera terorê berdewam e, lê gelekan bawer ne dikir; nuha Osman giha hawara me…"

Berpirsîyarên şerê qirêj xwedî tecrubeyek mezin in. Destekî wan di nav  rêxistinên kevneperest da, destê dinê jî di nav rêxistinên çep da ye û gelek tiştên şaş û xirab bi wan didine kirin. Ger wê jî têr nekir, bi destê Kontrgerîlla û JİTEM’ê gelek curmkarîyên mezin dikin. Kuştina polêzan jî, ev bûyerên Silopîyê jî (windakirina berpirsîyarên HADEP’ê) karê wan e. Her usa, bi rîya Apoyê İmralîyê mesajên şer digihînin Osmanê li serê çîyê… Êdî senaryo temam e û dor hatîye kişandinê fîlmê!..

 Ango ew pêvajoya İmralîyê bi vî awayî dimeşe, hatin û çûna mesajan bi rîya awûqatan bona van tiştan e.

Ev agahdarî û şirove jî ji bo wan kesan e ku piçek famkor in û dereng pê dihesin..

 Bi raya we sîyaset çi ye, xwendevanên delal? Hûn guh nedin tarifên li ferhengan, hûn li rastîya jîyanê binêrin. Dema meriv li rewşa Tirkîyê binêre digihîje wê qeneetê ku, sîyaset hunera xapandina ehmeqan e!

Lê Mehkema Qanûna Esasî dijî vê guhartinê derket, got hûn destê me girê didin û li ser vê yekê hukumet jî sekinî. Ji xwe esker jî naxwaze ku ev guhartin bibe..

Derdê hukumetê ne demokrasî ye ne jî azadîya rêxistinî. Ger mabest ew bûya, hingê divîya bû di vî warî da mîzana navnetewî û hemdem ji xwe ra hilbijarta. Ango ew partîyên ku rîya terorê, yan jî ya zorê nadine pêş xwe divê neyêne girtin, ray û bernama wan çi dibe bila bibe.

Tirkîye goristana partîyan e. Di van çil salê dawî da 30 partî hatine girtin, yan bi destê Mehkemeya Qanûna Esasî, yan jî bi destê derbên eskerî.. Heya partîyên mezin ku bûne hukumet, partîya ku Mistefa Kemal avakiribû, ango CHP jî di nav da..

Sê sal berê Partîya Refahê hat girtin û serokê wê Erbakan jî, ku sîyasetvanê salan e, ji sîyasetê hat dûrxistin. Dewayê ku ji bo girtina Partîya Fazîletê vebûye, va ye 8 meh e berdewam e. Dewayê dijî HADEP’ê jî 18 meh e berdewam e.. Ev doz û dewa wek şûrê Demokles in li ser partîyan.

Lê derdê hukumetê ne ev e ku êdî rê li ber girtina partîyan bigre û dawîya vê rezîlîyê bîne. Na, ev tişt ji bo hukumetê ne xem e. Bi guhartina Qanûna Esasî amanca wê hin feydeyên rojane ne. Dema Fazîlet bê girtin hingê hilbijartineke giştî yan jî qismî wê bikeve rojeva Tirkîyê. Lê bedêla hilbijartineke teze giran e. Aborîya Tirkîyê ji xwe di
tengasîyeke mezin da ye û nikare ji bin vî barî rabe. Him jî partîyên ser hukim ditirsin ku hukumet ji dest biçe.. 

 Bona vê yekê, hukumet dixwaze roja xwe xilaske. Bona vê yekê jî hin guhartinên perakende di Qanûna Esasî da têra wê dike. Hukumet jî tucar naxwaze ku girtina partîyan, ango ew çekê di dest da bi temamî winda bike.
                                                                                              * * *
Tirkîye, ji bo paymalkirina heqên mirovî, eza û teda kirin, hepiskirina mirovan ji ber bîr û bawerîyên wan û hilweşandina gund û bajarên Kurdan, di Mehkema Heqên Mirovî yê Ewrûpa da gelekî mehkûm dibe. Xema Tirkîyê ji bona van mehkumîyetan ne windakirina êtibar e, lê windakirina pere ye.. Ji ber ku Tirkîye, wek ceza û bedêl gelek pere dide ku ew jî mesrefekî teze ye û roj bi roj giran dibe.

Nuha ew mesrefa teze giha wê derecê ku, Wezareta Derva ji mehkemeyan ra name şand û got dema di derheqa kesên nivîskar û rewşenbîr da biryarê didin, vê yekê bigrin ber çavan!.. Lê berî hemûyan serokên mehkemên bilind, hakim ji vê yekê gelek aciz bûn.
 Gotin ger hukumet ji vê yekê aciz e, çima ji me ra dibêje, bila dozê ji parlamenê bike, qanûnan biguhure. Ê me, qanûn çi dibêje em wê dikin.

Bi rastî jî usa ye. Ger Tirkîye bi cezakirina bîr û bawerîyan huqûqa navnetewî pêpes dike û ceza dixwe, bila qanûnên xwe biguhure, azadîya ramanî fireh bike wek welatên Ewrûpa. Qanûn jî bi destê parlamenê têne guhartin. 

Lê tiştê xerîb, hêzên demokrat û rewşenbîr bi salan e ji hukumetê dixwazin ku astengên li pêş azadîya ramanî rake. Dibêjin ew rûreşîyek e ji bo Tirkîyê, divê jê xilas be. Her usa jî, gelek waxt e welatên Ewrûpa jî jê dixwazin. Dibêjin, ger tu dixwazî bibî endamê me, şertekî me jî ev e. Lê hukumeta Tirk qet guh nade van daxwaz û pêşnîyaran. Ew ji vê rûreşîyê ne aciz e, ji cezayên diravî aciz e! Wek çare jî, qanûnan naguhure, ji welatîyên xwe ra azadî nasnake, lê ji mehkeman dixwaze ku “dema ceza didin, vî tiştî bigrin berçav!.."

Tiştekî ecêb, hukumeta Tirk şaşo faşo bûye. Destê xwe ji qanûnên kevnare, ji cezayê, ango ji şûr û şer nabe. Lê naxwaze pere jî bide.. Çare dîsa tevdîrên perakende ne..

Lê sebebê cezayê ne tenê ev e. Ger Tirkîye naxwaze bê cezakirin û nekeve mesrefê, divê li kesî eza û teda jî neke, divê gundên Kurdan jî hilneweşîne, divê neheqîyê li kesî neke û curmkarî neke.

Lê destê berpirsîyarên Tirk ji van tiştan nabe. Xûyê van merivan usa ye. Gotinê pêşîyan e: Heya can dernekeve xûy dernakeve!..

Demokrasî ne xema wan e. Ew hînî Qanûna Esasî ya 1982, ango fermana generalan û kirasê dînan bûne. Bo guhartina wê û çêkirina qanûneke teze dil nakin û xebat nakin. Herçî ku navê wan û cilê wan sîvîl e jî, serê wan eskerî ye, ço ji dest bernadin..
 

Merivên wan, hevalên wan, kesên demokrat aqibeta van herdu kesan dipirsin lê ji cendirmê deng û beng tune. Hukumet jî wekî ker û lal e…

Bi taybetî ji sala 1990 vir da bi hezaran kes winda bûn, bi destê hêz û çeteyên dewletê hatin kuştin û veşartin. Ew curmên hanê van du salê dawî wekî sekinîbûn. Lê xuya ye cardin dest pê kir. Him jî li ber çavê dinya alemê. Curmkar bêperwa ne. Heya rê nadin ku meriv û hevalên windayan li wan bigerin, wan bipirsin!

Curmkar bi navê xwe, rutba xwe û navnîşana xwe li meydanê ne. Mîralayê mintiqê middetekî berê ji bavê Serdar, Şuayîp Taniş ra têlefon kiribû û gotibû: “Bila Serdar neyê Silopîyê. Ger bê ezê wî bikujim. Cîyê min, rutba min û navnîşana min xuyayî ye, diçin kîderê biçin!..”

Mîralay bi rastî jî gotina xwe kir. Li ber çavê herkesekî ev herdu însan da girtin û xuya ye da kuştin. Dibêjin Mîralay ne dixwast HADEP li mintiqê kar bike. Ji Serdar ra gotibû divê tu ji HADEP’ê îstîfa bikî. Dema ku gotina wî bi cî ne hat, vêcar jî dest bi curmkarî kir, ku salên berê jî bûyerên hanê gelek çêbûn.

Ango fermandarê Tirk wek gurê çîroka La Fountaîne him dozgerî, him dadgerî him jî celladî kir…

Berî vê hadîsê jî li bajarê Şirnaxê serokê HADEP’ê û hevalên xwe bi hîle û dafik hatibûn girtin, gotibûn di otoya wan da sîleh hatine dîtin…

Plan û lîstika van zordestan eşkere ye. HADEP ne partîyeke nehînî ye. Ew gor qanûnê sazbûye û karê xwe dike. Lê hinek ji vî tiştî ra ne razîne. Çend partîyên berî wê, wek HEP, DEP, DDP û KDP bi biryara Mehkema Qanûna Esasî hatin girtin. Di derheqa HADEP’ê da jî dewa vebûye ku 18 meh e berdewam e. Lê hin berpirsîyarên vê dewletê li benda biryara mehkemê jî nasekinin, hebûna van partîyan qebûl nakin. Xelkê ditirsînin, zulmê dikin, ku bi wê jî nebû, rasterast xelkê dikujin, winda dikin.

Yên ku van karan dikin berpirsîyarên esker û sîvîl yên dewleta Tirk in. Zordestî û curmkarîya wan li ber çavan e. Lê kes ji wan tiştekî napirse. Di vî warî da tu tirsa wan tune û bona vê yekê jî wek haydût û êşqîyayan dikin. 

Çend roj e merivên windayan dipirsin, hevalên wan dipirsin, rojname û têlevîzyon vê xeberê belav dikin, nivîskar dipirsin, lê hukumet bê deng e, parlamena sosret bêdeng e, dozger bêdeng in, Serokfermandar Kivrikoxlî, ku her roj zirt û pirt beyanan dide, ew jî bêdeng e!..

Gelo kî pêşî li xirabîyên van êşqîyayan bigre, kî ji Mîralayê Silopî hisêbê kirina wî pipirse?..

Ew zordest bi van kirinan dixwazin çi bikin? Ne ku gel bêzar bikin û cardin şer derxin?..

Belê, wampîr (xwînmij) xwîn dixwazin!

                       
 Dengê Kurdistan © 2001