Lawikê  netebitî

Hebû tunebû helbestvanek hebû, helbestvanekî kal û camêrekî gelkî baş. Êvarek ji êvara ew li mal bû, li derva xezeb bû, xezeba xwedê; baraneke xurt dibarî, av wek lehî û sêlavê ji azmîn jor da dihate xwarê, lê belê şayîrê kal di bingeha xwe ya germ û xwaşik da, li ber sobê, rehet xwe re rûniştî bû. Di sobê da agir dişixulî, sêv jî dixumxumîn.
“Tayekî zaha çîye, ew jî li ser canê wî belengazî namîne, yê ku niha li bin vê baranê da mabe”,- ev gilî û peyam ji devê wî camêrî derketin, ji ber ku ew bi rastî jî helbestvanekî pir dilnazik bû.
“ Axxx, derî di ber min vekin! Ez dicemidim, ez şil bûme, ez bûme av û delav!”,- li derva zarokekî  dikir hewar û gazî. Ew digirya û li derî dixist. Vizînîya bê bû, şîrqeşîrqa penceran bû û xuşexuşa baranê bû.
“ Tu çûko, tengezaro!”,- helbestvanê kal got û çû derî vekir.  
Di ber derî zarokek sekinî bû; ew lap rût - tazî bû, av bû ji porên wî yên dirêj û zerîn va dadiwarîya. Ew ji dest sermê diricifî; heger nehata sitarkirinê çîye, ewê  sedî - sed di bin vê hewa êş û azar da bimira.
“ Tu, çûko, tengezaro!” şayîrê kal got û destê wî girt. “ Were, were ba min, herweha ezê te germ bikim! Ji ber ku tu zarokeke xweşkokî, ezê sêvekê û fîncanek şerav jî bikime te”.
Ew lawik rastî jî bedew bû. Herd çavên wî wek cot stêrkên geş diçirisîn,  ava mircanî ya ku ji porê wî da dadiwarya, pore wî yên zerîn dikir xelek, dikir kurîşkên xweşkok. Te digo qey milyaketekî biçûk bû li wê meydanê sekinî bû, ji ber sirê û seqemê qefilî bû, spîçolkî bibû û wek meya li nav avê dilerizî, diricifî. Di destê wî da tîrkevanekî rindik bû, lê li ber baranê xerab bûyî; hewa şilorekî bedewetya tirên rengîn betal kiribû.
Helbestvanê kal li ber tifikê rûnişt, ew zarok hilgirt û danî li ser cokê xwe, porên wî guvaşt, av lê dapaland, destê wî li nav destê xwe da germ kir, şerava şîrin keland û dayê. Hêdî hêdî lawik xuva hat, herd hinarkên sûrtê wî sor û mormorkî bûn, wî çing kir ser erdê û li dor helbestvanê kal reqisî.
“ Tu hema zareke laqirdçî yî, ha!”,- kalê got. - “ Navê te çîye?”.
“ Ji min re Amor dibêjin !”,- ewî bersiv de. -“Tu min nas nakî, çîye? Va, ev jî tîrkevana min e! Ez pê vê tîrebaran dikim, ji min bawar bike! Bala xwe bidê, li derva heweke çi xwaş e; hîveron e, tavhîvk e!”.
“ Belê, tîrkevana te xerab bûye”,- helbestvanê kal got.
“ Ev tiştekî ne xweş bû!”  lawikê biçûk got, tîrkevan  hilgirt û lê mêze kir. “ A, ew gelekî jî zaha ye, qet zîyaneke çûk jî negihîştîyê! Tayê wê şidyaye sawkêş e, vê demê ezê wê yekê bicêribînim!”. Ewî tîr avîte li ser kevanê, çiqasî qewata wî hebû tayê kevanê li ser xwe da kaş kir, da ber nîşanê dilikê helbestvanê kalî dilpak  û tîrebarankir: “ Te girte xwe, tîrkevana min qet jî xerab nebûye”,-  ewî got, bû pîrqe - pîrqa wî, kenîya û  bayê bezê rêya xwe de lêda çû. 
Tu lawiko, netebtîyo! Te çima vî teherî, bi vî awayî helbestvanê kal tîrbarankir, ne ew camêr tu sitar kirî, tu germ kirî, tu dayî li ber dilê xwe; bi te ra şa bûye,  şerava xwe ya wek tiberk da te, sêveke jibare ye wek sêva qudretî pêşkêşî nevsa cane te kir.
Ew şayîrê qenc li ser erdê dirêj ketibû û digirya, ew raste - rast ji dilê xwe da birîndar bû, û ewî wiha got:  “ Hey wax! Yekî çiqasî netebitî ye ev Amora! Ezê  derheqa wî de her zarokeke baş re gilî bikim, ku xwe ji wî biparêzin, tevî wî nelîzin, bo ewê netebitî ziyanê nede wana”.
Hemû zarokên baş, kur be an keç, kîjana re helbestvanê kal qala vî tiştî ji wan ra kir, wan hêdî yeko yeko xwe ji Amor yê neheq diparastin, lê tehlebext re, ça mabe, ew dikare qenca bixapîne, ji ber ku ew yekî bi fen û fêl e! Wextê xwendevan ser dersa û lêksyonan vedigerhin, ew li rex wana ye; pirtûkek binçenkê da, kirasekî reş lê. Ewan wîya qet nas nakin, û ew bi teherekî dikeve tenişta wan da wan dide bahwarkirinê, dibê ez jî xwendevan im, paşê tîrekî berî qefesa sîngê wan dide. Yan jî gava keç ji cem tirêqê û keşîş vedigerin, an jî ji dêrê derdikevin, ew hey li pey wana ye; “besa gur e, gur hazir e!” Belê ew wek sîya benda hertim kêleka wana ye. Te hew dît, ew  li ser taca şemdanan rûnişt; ya arîkê têatroyê va dardakirî û şemal da. Milet dibê belkî şemalke li wir, ser tac dişixule, lê paşê dereng texmîn dikin çi - çîye. Ew li hewş - heyata padşa, mîra da dide moza, tewlebezîya. Ew li ser dîwarên kelaya re çilqas dike.
 Erê, ewî carek ji caran li nava keçika dilikê dê û bavê te da jî tîra xwe gut kir. Pirs - pirsyaran ji dê û bavê xwe bike û tê pê herd guhê xwe bibihêy , ma ka ew qe  çi dibên, qe çi nabên. Belê, Amor gelekî netebitîye. Ya çêtir ew e ku karê te li tevî wî tûnebe. Karê wî ew e ku pey cenawera bigere. Bide aqilê xwe, carek ji caran ewî tîrek berî bedena dapîra xwe ya bi rû - gulî sipîkirî da. Berîya gele salan ew yek qewimîye. Vir tê gotin ku tiştê çûyî merî pey nakeve. Lê na bi xêr, ew yek tiştê bîrkirinê nîne û tu car ew yek ji bîra dapîrkê dernayê.
 Tifû Amorê netebitî! Belê, tu idî wî nas dikî! Tu zanî, ku ew lawik çi to  netebitîye.
Beybûn

De tu a niha guhdarke! 
Derveyî gund, kîp li kêleka rê, havîngehek hebû. Helbet, hebe - tinebe te xwexa ew dîtîye!  Hewşa kulîlkan, ya çûk û çepera rengkirî li pêşberî havîngehê da bûn. Li vir, kîp rex çeperê da, newal hebû, newêl da, li nava gîhayê xweşik da, beybûnek şîn bûbû. Tîrêjên tavê, bûbûn maşoqê kulîlkên hewşê yen bilind, qeşeng, rengîn û wisa jî beybûn germ dikirin û bi wê şa dibûn, bo wê karê jî beybûn bi  gav û sehet mezin dibû. 
Berbanga sibê bû, berbangek ji berbanga. Beybûnê belgên xwe, yên çûk, çîl - qerqasî û biriqok, wek tîrêj li dor dilkoka xwe, ya zerîne wek tava çûk, raxistî bû. Beybûn qet jî li ber xwe nediket, ku li nava gîhê da kesek wê texmîn nake. Ewê xwe wek feqîreke gune  nedidît; na, hezar carî na. Ew şa û bewtewar bû, ew heyr - hijmekara rojê bû, ewê xwe berbi tavê  radikişand, ewê guh dida li ser stranên tîtika* ku di nav hewê de perwaz dida xwe. 
Beybûna çûk wisa bextewar bû, giva roja ew têda, rojeke here bihirî û ziyaretî ye, lê ew roj roja duşemê bû; zarok gişt li dibistanê da bûn, zarok kerr û lal li ser kursîyê şagirta rûniştî bûn û ewana gele tişt hîn dibûn. Beybûn jî li ser koka xwe rûniştî bû, û ew jî  ji tava germ, ji tebîyeta der û dorê xwe gele tişt hîn dibû . Ah ev yek kerema Xwedê bû.
 Di ber dilê beybûnê de dengê tîtika çûk pir nazik û nazdar bû û baristanî dixuliqand. Beybûnê qedrê tîtika bextewar, ya dikaribû strana bêje û bifire di nav erşê ezmana de, pir zanibû. Ew qet jî di ber xwe nediket, ku ew xwexwe nikare bifire û strana bêje.
“ Va ez dibînim û guhdar dibim, ha!”.- Ew fikirî, “Tav bi min ra şa dibe, ba ramûsana pêşkêşî min dike. Of xwaş, xêr e di ser min de dibare!”.
 Gelek kulîlkên qure û  kubar li nav çeperê da hebûn, bîn - bûxza wan ciqasî jî ne xweş bû, dûbareyî wê yekê ewana xwe çê dikirin. xaçdarik di ber pişka xwe re dicûn, xwe dipirpişandin ji bo wê karê ku ji gulê mezintir be, lê na xêr, ewê dikir - nedikir qet jî ji gulê mezintir  û muhîmtir nedibû. Reng nedigihîşt rengê lale yê, wana ew yek  baş zanibûn, lê dîsa wana xwe req dikirin, bo bikevine çava. Qet kitek ji wan kulîlka  ew beybûna gence  li kendêl da texmîn nedikir. Lê belê beybûnê tim bala xwe dida wan û hizir dikir: “ Ka  ewana çiqasî bedew û rengîn in! Lebê, ew tîtika nazik wê  bifire, wê bê  dîtina wan! Şikir ji Xwedê re, bextê min lêxistîye ku ez vir, nêzîkî van kulîlka me û ez dikarim dengê tîtikê bibihêm!”.
 Hema wê demê, dema ku beybûn li nava mitalam da bû, “wîtewît”a tîtikê li wê tesele bû. Tîtik firî û hat. Lê ew ne ku berbi xaçdarikê, an jî laleyê çû, na xêr, ew meşya di nav gîhê re û berbi beybûna feqîr çû. Beybûnê di dest vê bextewarîya han hiş û aqil winda kir, qet nizanbû çi bike. 
Tîtik li dor wê direqisî û distra: “ Ma ev gîha gelo çiqa pimpoxî ye !, were min û vê ecêbê binhêre, çi to kulîlkeke çûk e li vir, çîçekeke xûnşîrin, dilkê wê zêrîn, libasê li ser zîvîn!”.
Nîşana* qîçik ya li nava belgê beybûnê da, belê wisa jî hebû ça ku tîtikê digot, wek zêrê zer bû û ew belgên çûk yên çîl û qerqaşî di dor nîşanê de, wek zîv dibirîqîn.
Beybûna çûk haqa bextewar bû, qe nayê gotinê! 
Tîtikê pê nikulên xwe  beybûn maç dikir, bo xatirê beybûnê stran digot, herweha careke din, di nav ezmanê şîn de, perwaz dida xwe. Piştî wê yekê, heta kulîlk li ser hişê xwe da dihat, dûz çarêkek wext derbaz dibû. 
Nîv şerm lê bi dil û can şa, beybûnê bala xwe da kulîlkên li nav hewşê da. Lê çawa, ne ewana  ev qedir û xweşbextî dît, ya han ku para beybûnê ketî bû. Ewana gerekî fem bikin, çi to eşq û şabûn para wê ketîye. Lê belê, lale dîsa wek berê qeşeng li wir sekinî bûn, dêmê wan yên tûjikî û sor bûyî şedetîya berxweketina wan dida. Xaçdarika sere xwe werimandibû, ne himîn bû, ne gimîn bû! Ya xêr ew bû, ku ewana nikarbûn biaxivin, an na ewanayê dîwana beybûnê bikirina. Beybûna feqîr texmîn kir, ku şeka kulîlkên li kêleka wê şikestî ye û bîna wana teng bûye. 
Wê demê, keçeke kêra mezin, tûj û birqok li dêst da, qesta hewşê kir. Ew raste - rast berbi laleyan çû û dest pê kir yeko - yeko wan bibire. 
“Hey wax!” beybûna çûk kesereke kûr  rakişand, “ ev çi şipûk bû, ewana mirin!”. 
Keçik ji laleyan dûr ket,
Beybûn şa û bextewar bû ku ew kulîlkeke feqîre, çûk e û li nav hêşnayê da ye. Ew di bextê xwe pir û pir razî bû. 
Ça roj çû ava, beybûnê belgên xwe civande ser hevdu û  ew xew ra çû. Temamîya şevê tav û tîtika rindik, ji ber serê beybûnê de dûr nediketin; di xewna wê da bûn.
Sibetirê, gava ku beybûna bextewar careke din belgên xwe vekir û nola destê zaroka, belgê çîl - qerqaşî li berbi erşan û berbi şemalê da kir, aha hingê ewê dengê tîtikê  nas kir, lê ew deng dengê zarînîyê bû, çi stran, çi xêr, çi şer! Belê, ew çivîka belengaz, bêsebeb nedikir zarîn. Ew ketibû telikê, bibû girtî di hundirê qefesa çûk a li ber pencera vekirî dardakirî de. 
Strana tîtîkê derheqa fira serbest da bû, bextewarya der - dor da bû, derheqa hebê şîn yên li nav zevyê da bû; hebê nû şîrê xwe dayî da bû. Stran derheqa gera xweş e li erşa da bû; hingê bes bû ku ewî perrên xwe vekira, ew bilind difirya. Şeka tîtika çûk û feqîr şikestî bû; ew di hêsîrîyê da bû. 
Beybûna çûk bi dil û can dixast piştgirîya tîtikê bike. Lê çawa? Belê dîtina bersiva vê pirsê çetin bû. Ewê ji bîr kir, ka der û dor gişt çiqasî bedew bû, tîrêjên tavê çiqasî germ bû  û belgên wê, yên çîl û qerqaşî çiqasî nazik bûn . Ax, qewata wê nedigihîstê qet tu tiştî jî bo tîtikê bike. Ew tik - tenê dikaribû, seba xatirê tîtika hêsîr, ber xwe bikeve.
Wê demê du gede ketine hewşê, destê yekê da kêreke tûj û terikî bû, wak kêra destê keça lale jêkir û bir. Herd gede raste - rast berbi beybûna çûk çûn. Beybûnê qet fem nekir, ewana çi dixazin.
”Vir, bo tîtikê, em çîmekî bedew dikarin bibirin!”.- Yekî gote yê din û kêra destê xwe di axê de gut kir. Çîmê cargoşeyî di dor beybûnê de hate birînê. Beybûn nava çîmda ma.
” Kulîlkê biqetîne!”,- gedê mayin got. Beybûn pir tirsya, ji kerba ricifî. Heger ew ji koka wê qetandin, çi... jîyana xwe ew winda dike, lê nû ew  her wisa dixazt bijî, qe nebêje; ne ew nihaka dikaribû li nav çar dîwaran da, lê li kêleka tîtika girtî û feqîr bûya.
”Na, lê vegere!”,- gedê din got,- ”ha xemla torê hê bedew e!”. Vî teherî beybûn  li telika bo çivîkê hatibû danînê d rûnişta.
Tîtika feqîr bi dengekî bilind bo serbestya windakirî gazinê xwe kir  û ji kerban perrên xwe vî alî, wî alî di şîşê qefesê yê hesinî xist. Beybûna çûk ji zar û ziman ketibû, nikarbû gilîkî - peyamekî jî bêje ku dilê tîtikê yê qusyay bikire. Ewêya bê hed - hesab dixast dilmînê bide di ber dilê tîtîkê. Vî teherî berbang helîya, maşya û xilaz bû, çû.
”Vir av qet tune!”,- tîtika stûxar got, ”Ewana lêdan çûn. Ewana ji bîr kir, dilopek av çîye, dilopek ava vexwarinê dirêjî min bikin. Gewrya min zaha bûye. Agir û alav li gewrîya min ketîye, gewrîya min dişewite. Agir û alav û sir û seqem bi hev ra ketine li nav dil û hinavê min, va hewa jî pir giran e. Axxx, hebe - tinebe roja min hatîye, ezê bimirim, ezê herim, ezê ji tava germ dûr kevin, ezê ji keskaya hêşîn dûr kevim, ezê ji her dayîneke Xwedê, yên delal, dûr kevim!”, - û wisa tengezar tîtikê nikulê xwe yê çûk kir di nava çîmê ter de, xast bi vî teherî dilê agir pê ketî hênik bike.
 Gava ku çavên wî çavê beybûnê ket, ewî serê xwe beybûnê ra hejand, pê dindika ramûsan li ser ramûsanê pêşkêşî beybûnê kir û gotê: 
”Helbet tê jî li vira bîçilmisî, bimirî, tu kulîlka çûk ya belengaz. Dewsa cihanê giştî, ku dervayî vir, ya min bû, tu û ev pirtî gîhayê şîn para min ketine. Her zileke gîhê, ya here çûk, gerekî wek dareke hêşîn be bo min. Her belgekî te, yên çîl û qerqaşî gerekî wek çîçekeke bînxaş be bo min! Hey wex, hûn tik - tenê bîra min dixin, gelo çiqas gelek tişt min winda kirye?”
”Axxx, kesekî xwayê xêra tune dilmînê bide li ber dilê wî!”,- beybûn fikirî. Hey lo, ewê nikarbû qet belgekî xwe jî ji cî bihejîne. Ewê çi dikarbû bikira, xêncî wê yekê ku bîneke xweşike cinetî pêşkêş bike. Ew bîna qedîm ya ku ji nav belgên beybûnê yên nazik, vê gavê rijya, lap ji bîna berê cudatir bû . Tîtikê ew yek texmîn kir û nenihêrî wê tîbûna êş û azar, ewê qet dindikek çî ye, dindikek jî di belgê beybûnê nexist. Belê, ewî xwast şewata xwe, êşa xwe, azara xwe li tevî zilê gîhê, yên şîn biqelişîne, biçirpîne.
Êvar ketibû erdê. Ka hê tu kes ne hat, ne jî dilope av anî. Va tîtikê perê xwe, yên bedew daxist, cendekê reqbûyî pê da lerizî, ji sitrana tîtikê tik û tenê wîtewîta dilşewat mabû. Serê tîtikê yê çûk li ser cendekê wî nesekinî, di ser beybûnê de xar bû. Kerba bîr û bawarîya, ên windabûyî, dilikê wî teqya. 
Ça berya wê êvarê, wisa jî nû beybûnê nikarbû belgên xwe topî li ser hevdu bike û razê. Serê beybûna nexweş û dilşikestî di ser axê de daliqya.
Tenê sibehtirê gede hatin. Gava ku wana dît tîtik hişk bûye, despê kirin giryan, hûrik - hûrik hêsir barandin. Ewana tirbeke baş tîtikê ra kolandin û pê belgê çîçekan ew  merzel xemilandin.  Ewana qutîke sor û delal tîtikê ra kirin tabût, cinazê tîtikê li wir velezandin. Vê gavê ewana xast  wek mîr, wek padşa ew tîtika feqîr gorê şa bikin. Çaxê tîtik sax bû û stran digot, hingê ew nediket bîra wan. Ewana hîştin ku tîtika hêsîr, tenê û orta çar dîwaran da, li tevî bîr û bawaryên xwe binale. Nû, hêja xwedêgiravî bo tîtikê xwe dikuştin û hêsirên xûnê di ser wê de dibarandin.
Lê çîm û beybûn, belê ewana girtin û wêda avîtin. Beybûn avîtin di nav toz û xubara serê rêya gund. Xema wan nînbû ew kesa ku gişka zeftir tîtik hiz dikir. Talaşa wan nînbû ew kesa hogirê derd û kulê tîtikê bû. Nekete bîra tu kesî beybûna ku dixast derdê tîtikê sivik bikira.

Ev yek erêhwelleh rast e!

“Ecêb çê bûye, ecêba giran!”,- mirîşkekê got, mirîşka ku lap li qeraxê bajêr, yên din da dima, li ku ev yek qet jî çê nebibû. “Ecêba giran çê bûye li qolîtka mirîşka da! Ez turiş nakim şev tenê rakevim! Çi baş e ku li vir, ser tar, em gelek in!”, - vê mirîşkê wisa got ku perrên mirîşkên din bûn şûjin û derzî, kumikê dîk jî şiqitî, ket. Erê, erê, ev yek erêhwelleh rast e! 
Ka em serî da dest pê bikin. 
Destpêk ev bû. Li qeraxê bajêr, yê din da, hebû - tunebû qolîtkeke mirîşkan hebû. Roj çûbû ava. Hemî mirîşk li ser tar bûn. Mirîşkeke çîp kin, per sipî, hêker û bi her awayî mirîşkeke li nav mirîşka da rêzdar, ew jî hingê li wir rûniştî bû. Ev mirîşka han pê dimê xwe, li xwe xurcilî. Û cî? Perrekî çûk ji wê weşîya. 
“Ev jî ha çû!”,- mirîşkê got.- “Erê lo, ne mişkule, ez çiqa gelekî xwe çê dikim, aha hê bêtir ez xweşkok dibim!”.
Belê, ewê xweşîyê xwe kir, çimkî ew li nav mirîşka da xwedî xeysetekî sivik bû, ew mirîşkeke here devken û beşerxweş bû. Lê belê, ev xeysetê hanê ne mişkule bû, ça êdî pêşda hat gotinê, ku qedirê wêya, rûmeta wêya di nav mirîşkan de pir giran be. Va ew bi xew ra çû.
Qolîtkê da çar - çarnikal tarî û tarîstan bû. Mirîşkek li nik mirîşka din rûniştî bû. Ew mirîşka ku cînara mirîşka xwedî xeysetê sivik û qedrê giran e here nêzîk bû, hişyar bû. Ewê mirîşkê bihîst û nebihîst gotinên cînara xwe. Belê, heger dixazî jîyaneke rehet li vê cihanê da bikî, hewce ye ku xwe di ser guhekî de bavêjî, hesêvankî te nebihîstîye çi ku te bihîstîye. Lê na, dildînê wê mirîşkê li ber hev ne da û ewê pistande guhê cînara xwe, ya din:
“Te bihîst ewê çi got? Ez navê wê nadin, mirîşkek heye ku lê - lê ye perrên xwe giştî birûçkîne, çîye ku xweşkok bê kivşê. Xwezî xêra Xwedê re ez dîk bûma, minê navê wê mirîşkê heram bikira, minê hew zêde devê xwe bida li ber devê wê. 
Hêlîna kund, hema di ser serên mirîşka re bû. Ne kund dengan baş dibihên; cisnê wan wisa ye. Kund, mêrê kund û zarokên kund, her peyameke ku mîrîşka cînar gote mirîşka din, bihîstin. Kunda çavên xwe reqisandin. Dayîka zarokên kund baskên xwe daweşand: 
“ Hişş, zarokno guh nedine gilîya! Ah, ne we ev yek bihîst! Va min jî pê van herd guhên xwe ev yek bihîst! Peh, guhên min di min de ketin! Mirîşkek ji mirîşka haqa xwe ji bîr kirîye, ku îzin daye xwe di pêşberî dîk rûnê û perrên xwe li ser canê xwe birûçikîne. Qet şerm jî nekirîye lo û hîştîye ku dîk wan sosretîyan di ber çavên xwe bibîne".
“Hişş, fesal, zarok vir in!”, -bavê kund got.- “Ber zara, gilîyê ha, ne hewcê gotinê ne!”
“Jina kundê ku derê me di derê hev da ye, pir heyf e, ezê wê ra bêjim lo!”,- Û dayê firî, çû ba cinara xwe.
 “Ûh, ûh! Ûhû, ûhû!”,- qirte -virta herduka bû di ser serên hêlûna kevotkan de, hêlûna kevotkan hema di binpîya wan da bû. “We bihîstîye! We bihîstîye! Ûhû, ûhû! Mirîşkekê, sev xatirê dîk, xwe rûçikandîye! Ewê bicemide! Ewê sirrê bibe! Wê bimire, heger hê nemirîye, ûhû”.
“Ka! Ku!”,- bû qibeqiba kevotkan.
“Hewş - heyata cînara mine derê me di derê hev da! Pê van herd çavên xwe lo, min dîtîye! Qet ne cayîz e jî vê sosretîya han hildan û danîn. Lê çawa, erêhwelleh rast e!”.
“Me bawer kir! Her peyamek, erê me bawer kir!”,- kevotkan got û bû qibeqiba wan di ser serên mirîşkên hewş - heyata xweyê xwe de: 
“Qib, qib! Mirîşkekê, hinek dibên duda, xwe rûçikandîye. We got - erê! Û bo çi? Bo wê yekê ku yên din bên cudakirinê û bi vî awayî bikevine çavên dîk da, wî li ser xwe germ bikin. Lîstika ba pê ketîye! Ne ewana wê xwe bidine cemidandinê! Wê tayê kevin, germa wanê rabe û wê mirar bin, herin. Erê, herduk jî êdî hişk bûne!
“Rabin! Rabin!",- dîk bang kir û firî di ser darê çeperê danî. Ew xewixî bû, xewa wî çavên wî da mabû, lê yek e, ewî bang dikir: “Sê mirîşk, bextê reş re, bi dest evîna dila, hizkirina dîkekê, herd lingê xwe cot kirine û mirine! Ewana hemîyan perrên li ser xwe rûçikandibûn. Kirineke kirêt. Ez naxazim hiş bim û xwe kerr kim. Bira di nav dinê û alemê de ev yek bela be!”
“Bira bela be!”,- bû fîtînya mişkê kor, bû qirteqirta mirîşkan, bû bangdayîna dîkan:
“Bira bela be! Bira her kes bizanibe!"
Û bi vî teherî, ev gilî û gotina ji qolîtkekî derket û çû ket qolîtkeke din û axirîya axirîyê vegerîya û hat kete wê qolîtkê ji ku ev yek derketibû.
“Pênc mirîşk”, -vir hate gotinê. -“ Her pênca jî xwe rûçikandibûn ku bidine kivşê, ka ji wan kê giştî zeftir jar û zeîf bûye dest hub û hizkirina dîk. Paşê ewana hevdu dane ber nikulan, xwîn li ser hevdu xistine û axirîyê da mirîtî ketine, bêşermî û bênamûsî anîne rûyê malbetê û ziyaneke mezin dane xweyên xwe!”
Belê, mirîşka ku perrekî çûk ji wê weşyayî bû, ne jî zanibiûye ku ev gilî û gotina derheqa wê da ye. Çimkî ev mirîşk bi her alîyan va qedirgiran bu, ewê îzin da xwe bêje: 
“Ez dixazim marê reş bibînim, lê wan nebînim! Telebext re pir gelek in yê vî cisnî! Qet jî gerekê em xwe kerr nekin. Ezê hindava xwe da her tiştî bikim ku ev serhatî kovarê da bê neşirkirinê. Nav û dengê wan bêşerman bira herçar qulbê cihanê da bela be. Ev mirîşka û cisnê wan hêjayî vê yekê ye”.
Û ev serhatî hat weşandin û ser rûpêlên kovarê da hat çap kirin. Erêhwelleh rast e:
Perrekî çûk, helbet ne zehmet e ku bibe pênc mirîşk!

Wergera ji danîmarkî
Ezîzê Isko Gerdenzerî